LOKUMLU KAHVE

Merhaba ben Sevim, 65 yaşında bir ev hanımıyım. Gençlerin yaşlı dediği, ruhumunsa öyle hissetmediği bir zamandayım. Hala hayatla ilgili beklentilerim var, hala yapmak istediklerim, merak ettiklerim var. Yeni bir şeyler öğrenmeye pek hevesliyim. Kitap okumak, haberleri, gündemi takip etmek bana keyif verir. Sağ olsun eşim Fikret benden biraz daha hareketli, gezip görmeye hevesli biridir. Ben ona göre daha evcimenim, yakın gözlüğümü takıp örgü örmeyi, gezmeye tercih ederim. Ama eşimin ‘hadi hanım bir hava değişimi lazım’ dediği anlarda da ayak sürümem. Hatta söylemesine gerek yoktur halinden kurtlandığını anlar, hazırlanırım. Yolculuğumuz hangi evladımıza, hangi su kenarına çıkar bilmem ama elbet keyifli olacaktır bilirim.

Tabii her zaman her şey güllük gülistanlık olmuyor. Bazen gündem üstünden birbirimizle didişiriz. Bazen halim olmaz, erken yatmak isterim, eşimse en sevdiği dizisini benimle izlemek ister. Bazen eve alınacak bir eşya için çekişiriz. Bazen yapılacak tadilat için ortak fikirde buluşamayıp, kendimize taraftar ararız. Ama yine de uzun süre küs kalmayız. O yatağa küs girilmez, sofralar ayrılmaz, selam sabah kesilmez.

Çünkü kıymetliyizdir birbirimiz için, birbirimiz için çok fedakârlıklar yaptığımızı biliriz.

Sahi, kaç senelik evli olduğumuzu söylemedim. Tam tamına 45 yıl oldu inanabiliyor musunuz? Resmen birlikte büyüdük, hele şimdiki evlilik yaşlarına bakınca biz çocuk sayılırmışız.

Şu aralar en çok dikkatimi çeken şey ne biliyor musunuz? Evlendikten sonra o ilk yıl ilk gördükleri zorlukta gençlerin şikâyet etmesi. Her işin başında olduğu gibi evliliğin de başı zordur.

Evlilik ile ilgili zorluklardan ilki tuzlu kahve içmektir derler. Damat adayına, kızın evinde özel kahve hazırlanır. İtina ile içine tuz atılır. Kalabalığın içinde damat kızara kızara kahvesini yudumlar. Orada olanlar bu görüntü karşısında gülüşür. Bu merasim anı olarak hafızalarda yıllarca kalır.

Tuzlu kahve içmekten daha zoru nedir derseniz, ‘kızın gönlünü kazanmak’ der eşim. Eee kaç yıllık deneyim… Ah Fikret ne çok koştu peşimden. Beni ikna etmek için yapmadığı kalmadı neredeyse. Kardeşlerimin, kuzenlerimin ceplerini çikolatalarla doldurmuş sırf bana mektup ulaştırabilmek için. Yani iyiydi, mert bir delikanlıya benziyordu ama ben annemden hep tedbirli olmayı öğrendim.

"Kızım hemen evet denir mi? Bakalım seni isteğinden ne kadar emin?"

“Sözleriyle yaptıkları tutarlı mı?”

“Ailesine değer veriyor mu?"

"Büyükleriyle konuşurken ne denli saygılı?”

Yalnız düşünmediğim, aklıma gelmeyen tek şey: “Cebinde para var mı?” konusuydu. Çünkü annem hep;

“Erkeğin çalışkan olanı makbul kızım.” derdi. “Çalışkan adam ne olursa olsun evine ekmeğini getirir…”

Tüm bu ikna süreçlerini geçtikten sonrası kolay mıydı peki? Tabi ki hayır! Ben inceledim, ölçtüm biçtim ama babam hemen ‘tamam’ demeyecekti besbelli. ‘Kızımın kıymetini bilir mi?’ diye dertlenmişti. O da kendince araştırdı, soruşturdu.

Nihayet aileden de olumlu cevap gelince, kız isteme faslı, tuzlu kahve ikramı derken düğün hazırlıklarının içinde buluverdik kendimizi.

Eskiden hazır çeyiz yoktu.  Bütçemiz dardı, elimizde tığ annemle masa örtüsü yapmaya çalışırdık. Müstakbel eşim Fikret, mobilya alma derdinde… Bir gün mahcup yanıma geldi. Yatak, koltuk alabilmiş ama masa sandalyeye parası kalmamış, Evlerinde eski bir masa dururmuş çatı arasında, iki de sandalyesi varmış ama birinin bacakları biraz kısa. Utana sıkıla: "Bir süre idare etsek olur mu?’" diye sordu.

Her şey zamanla oturur ve sabreden mutlu olur. Biraz biz idare ettik, biraz onlar. Biraz ben alttan aldım, biraz Fikret. Bazen birbirimiz için ailelerimize ‘hayır’ demememiz gerekti… Yeri geldi çocuklarımızı yetiştirirken gerildik, yeri geldi maddi yönden sıkıştık. İki gün güldüysek, bir gün hüzünlendik. Ama işte zaten buydu bizi birbirimiz için kıymetli kılan.

Başlangıçtaki zorluklarda vazgeçmediğimiz için şimdi işler tatlı gidiyor.

En ufak sıkıntıda pes etmeyince hakikaten sabrın sonu selamet oluyor.

Evlilikte doğru yerde doğru tepkiler verince, o tuzlu kahveler zamanla lokumlu kahvelere dönmeye başlıyor.