MARMELAT

“İnsanın anne babası dışında güvendiği liman kim olabilir?”  desem ne dersiniz?

Sakine için, dedesiydi o liman, hatta en büyük liman…

Avucundaki o yaşlı, hafif eğrilmiş, buruşuk parmağı sıkıca tutuyordu. O tek parmak ne kadar da güven veriyordu küçücük yüreğine.

Bir insana güven duymak, o insandan emin olmak ne kadarda kıymetliydi.

Sakine, büyüdükçe bunun değerini daha iyi anlayacaktı.

Çarşamba günlerini iple çekerdi. Çarşamba demek pazara gitmek demekti. Pazaryolu, zerzevat kokusu, dedesinin gülümseyen yüzü ve güven veren o işaret parmağı. Sıkıca tutunuyordu dedesinin parmağına tıpkı bir şeftali gibi. Neden mi şeftali? Çünkü şeftali en sevdiği meyveydi. Dedesi de ona “küçük şeftalim” diyordu.

Pazara girdiklerinde eğer mevsimi ise ilk uğradıkları yer şeftali tezgâhı olurdu. Dedesi şeftalileri özenle seçerdi. Hatta kışın da yesin diye marmelat da yapıyordu. O iş öyle kolay değildi tabii. Torununu çok sevdiği için ayrı bir özen gösteriyordu. Dedesinin bu kadar çaba göstermesinin bir sebebi Sakine’nin “teftali martelatı” deyişini duymaktı.

Dedesi, Sakine’nin gözünde bu dünyadaki bütün sorunları çözecek bir kahramandı. Okulda bir eksiği olsa hemen hallederdi. Arkadaşlarıyla bir sorun yaşasa koşar dedesine anlatır, rahatlardı.

Dedesiyle her gün unutulmaz geliyordu ona. Büyüdükçe dedesinin sohbetlerini sevdiğini fark etti. En çok da eski hikâyelerini dinlemeyi. Dedesi yoklukla geçen zamanları ne güzel anlatırdı. Bazen aklı almıyordu, insan acı çektiği günleri nasıl bu kadar keyifli anardı... Ama anlatıyordu işte. O günlerden bahsederken ki keyfi gözlerinden okunurdu.

Mutluluğun imkândan değil, yoklukta gösterilen çabadan geldiğini de büyüyünce anlayacaktı, Sakine.

Dedesi, o yokluk günlerini anlatırken yüzünü çocuksu bir neşe sarardı. Bir gün babaannesi ile ilk evlendiği zamanları anlatmıştı. Ne güzeldi ondan hayatındaki deneyimleri, hikâyeleri dinlemek;

“Babaannenle evlendiğimizde hiçbir şeyimiz yoktu. Birkaç ağaç kesip derme çatma bir baraka yapmıştım. Elektrik yok, su yok, yiyecek yok, kimsemiz yok. Memleketten çıkıp yaban ellerde tutunmaya çalışıyoruz. Bir gün hiç unutmam sadece bir çuval mısır unumuz var. Yüklendim sırtıma saatlerce yol gidip şehre indim. Mısır ununu verip yarım çuval buğday unu aldım. Geri dönüş yolunu o kadar hızlı çıktım ki, yorgunluk bile hissetmedim. Babaannen ne sevinmişti.”

Dedesi son cümleyi söylerken yutkundu, gözleri doldu. Dedesi eşinin yokluğunda ne kadar sevgisi varsa nerede ise hepsini Sakine’ye vermişti.

Yıllar geçince dedesi ile kurduğu bağı kimse ile kurmadığını fark edecekti.

Artık üniversiteye gidiyordu, arkadaşın en önemli olduğu zamanlardı. Şehir dışında okuduğu için uzun tatillerde ancak eve gelebiliyordu. Ama bu ayrılık bile onların arasındaki bağı zayıflatmamıştı.

Her gelişinde ilk görmek istediği kişi dedesi idi. Artık yaşlanmıştı, son gelişinde iyice sessizleşmişti. Camiye bile gidemiyordu.

Sakine, merhamet ve sevgi dolu gözlerle bakıyordu dedesine. Hayatına ne çok şey katmıştı. Bir anda bir anı geldi aklına. Dedesi bir gün yavru bir kediye süt vermiş, yaralı ayağına pansuman yapmıştı.

“Hayvanlara merhamet etmeliyiz, onların dili yok anlatamazlar, biz anlamalıyız yavrum.” demişti. Sakine bir anda şaşkınlıkla “Kediye nasıl martelat yapacağız ki dedeciğim hem onlar teftali sever mi?” dedi. Dedesi katıla katıla gülmüş,

“Marmelat değil merhamet edeceğiz.” torununun minik suratını ellerinin arasına alıp;

“Merhamet, bir insanın kendinden güçsüz bir canlıya zarar verme gücü varken, zarar vermemesidir güzel kızım. Bizi insan yapan da budur, merhametli olmamız” demişti.

Sakine bu cümleyi anlamak için, o gün çok küçüktü ama şimdi ne kadar da derin bir anlamı olduğunu gördü. Buruşmuş, güçsüzleşen elini avucuna aldı. Başparmağını tuttu, dedesinin ona verdiği o güveni tekrar hissetti. Dedesinin bedeni güçsüz olabilirdi ama hissettirdiği duygular hala çok güçlüydü.

O hep ailenin en sevgi dolu, en merhametli kişisi olarak kalacaktı. Gözlerini sonsuza dek kapatsa bile...