NEREDEN BAŞLASAK?

Semra gözlerini açıp hemen geri kapattı. Aslında uykusu yoktu ama yataktan çıkası da gelmiyordu. Annesinin sesiyle gözlerini tekrar açtı. “Semra! Saat kaç oldu hâlâ kalkamadın. Ne zaman vaktinde uyanıp geç kalmadan bir işi yapacaksın merak ediyorum.”

Her akşam ertesi gün yapacaklarını planlıyordu Semra. Sabah ise planlarını sürekli değiştirmek zorunda kalıyordu. Sabah beşte kalkıp spor yapacaktı güya. Sonra da sahile inip gün doğumunu fotoğraflayacaktı. Bugün teslim etmesi gereken sunum dosyasını yetiştirememişti yine. Son zamanlarda sürekli geciktiriyordu ödevlerini. Fotoğrafçılık kursuna gitmek için babasına günlerce dil döktüğünü hatırladı.

“Yine geç kaldım” diyerek üfledi. Telefonunu eline alıp saate baktı. Alarmı erteleye erteleye öğlen olmuştu neredeyse.

Koşarak banyoya gidip aynaya baktı Semra. Gözleri şiş, saçı başı darmadağınıktı. Defalarca yüzünü yıkadı. Bir an önce kendime gelmem lazım, dedi. Dolaptan ne bulduysa geçirdi üstüne. Ben çıkıyorum, diyerek kapıdan fırladı.

Evinin bulunduğu yoldan bayır aşağı hızlı adımlarla yürüdü. Yarım saatten fazla otobüs bekledi. Geç kalktığı günlerde işleri hep aksi gidiyordu. Hayat da engelliyordu sanki onu. Nihayet binebildi ama bu sefer de trafik tıkanmıştı. Bir saatten fazla zaman aldı kursa varması. Sınıfın kapısını açtı, içerisi karanlıktı.

Sınıf arkadaşı Elif çektiği fotoğrafları perdeye yansıtmış, arkadaşlarına sunum yapıyordu. Usulca yerine oturan Semra hayran kaldı fotoğraflara. Güneş, bulutların arasından parlıyordu. Su damlacıkları güneş ışınlarını kırarak pembemsi bir ışık yayıyordu etrafa. Mavi, pembe, lila ve mor hep birlikte gökyüzünde renk cümbüşü oluşturmuştu. Semra’nın yetişemediği gün doğumunu Elif yakalamıştı.

Zaman hiç durmuyordu. Semra ise hep ona yetişmeye çalışıyordu. “Er başlamalıyım” diyerek sıktı yumruklarını.

Sonra kilo verince giymek istediği kıyafetleri geldi aklına. Hele mavi elbisesi ne kadar da güzeldi. Yıllardır bekliyordu dolapta. Modası çoktan geçmişti o giyene kadar. Nedense kilo vermek de onun hep 'bugün, yarın başlarım' diye ertelediği bir başka konu idi.

Semra’nın hep bir bahanesi vardı. Erken kalmak için, kilo vermek için, para biriktirmek için…

Dönüşe geçmişti ki telefonu çaldı.

“Semra, dün sana söylediğim şeyi babama verdin mi?”

“Eyvah!” dedi Semra, “Unuttum…”

“Semra söylediğimde yapsaydın unutmazdın.”

Evet, o kadar haklıydı ki… Semra onu da ertelemişti. Acelem var, sonra veririm, diye düşünmüştü. Sonra da aklından tamamen çıkmıştı.

“İnsanlık hali değil mi unutmak?”

Evet insanlık haliydi ama Semra için artık düzeltilmesi gereken kötü bir alışkanlıktı.

Biraz daha hava güzel olduğunda, biraz boş olduğumda, biraz sonra, daha güzel bir fotoğrafım olduğunda, moralim daha iyi olduğunda… Diye diye hayatını ertelemişti. Odasında dekor gibi duran gitar da zamanını beklerken tozlanmamış mıydı?

Peki ya evlilik? Hayatında karşısına çıkan herkesi “Şu an vaktim yok, belki daha sonra”, “daha hazır değilim” diyerek reddetmemiş miydi?

İnsanın hayatta evlenmesi şart değildi elbet. Ama hayatı biri ile paylaşmak, zorluklara beraber göğüs germek bir elmanın iki yarısı gibi hissetmek güzel şeylerdi. Biri ile aile olmak insanın sanki eksik olan parçasını tamamlamaktı. İnsan insana muhtaçtı sonuçta.

Seniha geçmişte ertelediklerini, ilişkilerini düşündü.

Hiçbir yaşadığından deneyim çıkartamamış ve bugüne transfer edememişti.

Aklına gelen tek şey buydu. Çoğu problemi aynı sebeplerden dolayı tekrar tekrar yaşamış ve çözüm üretememişti.

Peki ne yapmalıydı?

Belki de önce en kolay olan yerden başlamalıydı. Dolabında sonra giyerim dediği kıyafetlerinden.