Duydunuz mu? Karınca, yine herkesi ateş başına toplamış Erdemli şehirden haber getirmişti. Hani, o ışıklarıyla ormanı kandil gibi süsleyen şehir, kuşların seslerine eşlik ettiği, rüzgârın bir ayrı estiği şehir.

Uzun zamandır vadilerini toparlayamayan karıncalar, kendi aralarında sürekli bir tartışma içerisinde sürüklenip duruyorlardı. Kendi vadileri diğer karınca vadilerinden daha güzel olmalı diye düşünüp, kendi vadilerinin en iyisi olmasını istiyorlardı. Hatta bir grup karınca diğer vadilerin zayıf yönlerini başka gruba haber veriyor aralarına küskünlükler sokuyorlardı. Karıncalar kendi içlerinde ayrıldığı gibi dışarıdan da çok ayrışmışlardı, dışarıdan gelen desteklere alaycı bakıyorlardı. Her karınca kendini, diğerlerinden iyi gördüğünden, artık kendi aralarında bir iç çekişmeye, otoriteyi sorgulamaya ve gizlice dedikodu yapmaya başlamışlardı. Bir gece sokaklarda herkesin duyduğu çok sessiz bir söz yankılanıyordu; karınca vadisinin ismini her karınca kendisinin vermesini istiyormuş. Peki gerçekten bu karınca Vadisi’nin ismini kim verecekti?

Aralarından karıncalara sürekli yiyecek toplayan avcı karınca; “bu isim benim hakkım, onlar oldukları yerde rahat çalışsın diye ben dışarıda onları yiyecek topluyorum” diye içinden sessiz bir çığlık attı. Vadinin hava almasını sağlamak için çalışan karınca ise; “ben burada toprak havalansın diye canımı riske atıyorum asıl bu vadinin isminde benim ismim geçmeli” diye bir çığlık da o attı. Her karınca her emeği için kendi adının geçmesini istiyor ve sokaklarda sessiz bir fitne dolaşıyordu. Karıncalar önce gruplara, sonra gruplar içinde bireyselliğe ayrıldılar. Her bir tarafa bölündüklerinde Karınca Vadisi’nin yapımı her geçen gün uzuyordu. Karıncalar, vadinin yapılışının uzamasıyla gözlerini iyice Erdemli şehre dikmişlerdi. Her karıncanın hayali kendine Erdemli şehir gibi bir vadi yapmaktı. Ve aradan zaman geçtikçe vadinin yapımı iyice durdu. Karıncalar sadece Erdemli şehre gidip oralarda dolaşıyor ve oradaki hikayeleri birbirlerine anlatıyordu. Karıncalar haftanın bir günü sadece Erdemli şehri konuşmak için toplanıyorlar geri kalan günlerde ise birbirlerinin arkasından konuşuyorlardı. Şehirden gelen her haber karıncaları hayretler içerisine düşürüyor ve o şehir sakinlerine imreniyorlardı. Şehri kimin yaptığını çok merak ediyorlardı, acaba oradakiler birbirleri hakkında ne konuşuyorlar? Bunun peşine düşmüşlerdi. Karıncalar o şehre her gidip dedikodu öğrenmeye çalıştıklarında, duydukları şey karıncalara nasihat oluyordu.

Bir gün karıncalardan biri vadiye bir haber getirdi…

Oradakiler ortak bir amaç için bir araya geldiklerinde, Erdemli şehri inşa etmişler. Aslında şehrin kandilleri birbirlerine olan merhamet dolu bakışlarıymış. Kuşların kulak verip dinlediği sesler, birbirleri arkasından iyi konuşmalarıymış. Rüzgârın estiği yön ise birbirlerinin arkasından ettiği iyi temennilermiş. Şehir sakinleri tek başına medeniyet olamamışken, birleşerek Erdemli şehri oluşturmuşlar. Karıncalar sadece kendi isteği ve ihtiyacına göre bir şehir kurmak isterken, Erdemli şehir bütün ormanın ihtiyaçlarını karşılayabiliyormuş. Erdemli şehir sakinleri sadece kendi ihtiyaçlarının peşine değil, başkalarının da ihtiyaçlarını gidermek için toplanmış bir grupmuş aslında. Şehri Erdemli yapan, onu güzel gösteren kandilleri değil, ortak bir amaçları olanların birleşerek bir topluluk olmaları onları Erdemli şehir yapmış.

Erdemli şehir, fertlerin ortak bir amaçta birleşmesiyle kurulur.

Ve böylece karıncalar büyük Karınca Vadisi’nin ilk adımına atmaya karar vermişler; karıncaları ayakta tutabilecek ortak bir bağ kurmak.