Bahçedeki güllerin arasından merdiveni çıkıp, çocuk seslerinin geldiği yöne doğru yürüdü.  Sanki kalbi yerinden çıkacak gibi atıyordu Seda’nın. Kapıyı açan bayanın arkasında Derya’yı gördüğünde içi titredi. O iri kömür gözler, o küçücük bedende ne kadar da göz alıcıydı. Korkak, tedirgin, endişeli bakışlar ile etrafına bakıyordu.

Seda, “Derya’nın rengi neden sarı acaba?” diye düşünürken, gelmeden önce hastalandığını öğrendi. “Koruyucu aile ile tanışacaksın.” dediklerinde öyle kaygı duymuş ki yavrucak, bu kaygı ile baş edememiş. 

Daha rahat iletişim kurulacağını düşünerek, yetkili bayan onları yan odaya aldı.

İlk tanışma olduğu için, Seda ve Derya’nın heyecanı çok uzaktan bile anlaşılıyordu. Yetkili Suzan Hanım, bu küçük kalbe güvenli bir yer bulmak istiyordu. O yüzden de Derya’nın tedirginliğini almak için, bildiği tüm yolları deniyordu. Onun ortama ısınması için oyuncaklardan, oyunlardan, şarkılardan kısacası her şeyden faydalanıyordu. Derya ise göz göze gelmekten çekiniyordu. Ta ki Seda’nın ona getirdiği, karpuz desenli bilekliği görünceye kadar. Seda Filistin’de yaşanan soykırıma sessiz kalmamak için türlü etkinliklerde bulunmuştu. Bu bileklikteki karpuz da bayrağını özgürce kullanamayan Filistin halkının bayrağının yerini tutan bir simgeydi. 

Derya’nın gözleri ışıl ışıl parladı. Kendisinin de boykot çikolata yemediğini söyledi ve bıcır bıcır konuşmaya başladı. O yaşta, küçücük yüreğiyle Filistin’i desteklemesine şaşırmıştı Seda. Bu olay ikisi arasında derin bir bağ oluşturmaya yetmişti bile. Bir ömür sürecek bir birlikteliğin temelleri atılmıştı. İlk görüşmenin sonunda, Derya da onları kurumun kapısından uğurlamaya kadar geldi.

Seda bu kadar büyük bir kararı elbette tek başına vermemişti. Eşi de evlilik çağındaki oğlu da onu destekliyordu. İnsanın ailesinin arkasında olması ne kadar büyük bir konfordu. Hele böylesine büyük bir sorumluluk gerektiren bir konuda. 

Bahçeyi geçip kapıya geldiler. Bileğinde hediyesi, Seda’nın boynuna küçük bir öpücük konduruverdi Derya. Her şey işte o an başladı, hiçbirinin içi içine sığmıyordu. O kısacık iki saatte hissettikleri duyguları tarif edemiyorlardı. Bu içlerindeki mutluluk ve tatmin hissi bir ömre bedeldi. 

Bu süreç uzun bir süreçti. Hemen eve alıp götürmek zaten doğru da olmazdı. Görüşmeler hafta sonu ile sınırlıydı. Ama tüm aile Derya’yı görebilmek için hafta sonunu iple çeker olmuştu. Buluşma sonrası ayrılmak ise her seferinde daha da zordu.

Altı ay kadar sonra nihayet beklenen an geldi. Artık evin kapısının önünde bir de kız çocuğu ayakkabıları olacaktı. Onlar artık dört kişilik bir aileydi. Aralarına katılan bu minik kalp ile kocaman bir aile olmuşlardı. Evdeki herkes çok mutlu ve umut doluydu. 

İlk günler tüm aile fertleri ziyarete gelmiş,  herkes onu merak etmiş, onunla tanışmak için sabırsızlanmıştı. Derya’nın mutluluğu görülmeye değerdi. Yakınları iyi dileklerde bulunuyor ve cesaretleri için onları takdir ediyordu. Nasıl zor ama çok güzel bir iş yaptıklarını o zaman anlamışlardı. Çoğu ailenin istediği fakat yapmaya cesaret edemediği bir şey yapmışlardı ve bu onlara hem kolaylaştırılmış hem de sevdirilmişti. 

Günler hızla geçerken, kızlarıyla birlikte karşılaştıkları sorunların üstesinden gelmeye çalışıyorlardı. Her güne farklı bir problemle uyanıyor, çözüm için uğraşıyorlardı. Günün sonunda ise yorgunluktan bitap düşüp uyuyakalıyorlardı.  Ama yaşanan ne olursa olsun tüm zorluklar sabırla ve sevgiyle aşılıyordu. Her şeye rağmen birlikte olmak çok güzeldi.