Mert ve Leyla, iki sevgi dolu kalp… Birbirlerinin gözbebekleri, biricikleri…

Okulun son sınıfında başlamıştı ilişkileri. Leyla mimarlık, Mert mühendislik okuyordu aynı üniversitede. Ortak bir arkadaşları vesile olmuştu tanışmalarına. İlk andan itibaren farklı bir bağ kurulmuştu aralarında. Saatler süren sohbetler, birlikte yenen yemekler, alışverişler, bazen bir kitaptı ortak noktaları bazen ülke gündeminden bir olay… Mutlaka paylaşacak bir şey bulurlardı bir araya gelince. Ve nihayet duygularını da paylaşmışlardı birbirleriyle. Sonra kalpleri de elleri de birleşti sevgiyle.

Okul biter bitmez evlenmek istediler ancak şartlar pek uygun değildi. Önce iş bulup biraz para biriktirmeye karar verdiler. Çok geçmeden iş buldular. Çalışmaya başlayınca görüşme süreleri kısalmıştı ama bir araya geldikleri zamanları dolu dolu geçiriyorlardı artık. Her cumartesi İstanbul’un bir semtini geziyorlardı, aynı akşam da arkadaşlarıyla buluşuyorlardı. Pazarları ise önce sahilde yürüyüş, sonra kahvaltı, sonra belki sinema belki alışveriş ya da görmek istedikleri bir sergi… Zor olan her akşam ayrılma vaktinin gelmesiydi. Nihayet bir yılın sonunda evlenmeye karar verdiler.

Küçük ama samimi bir düğün yaptılar en yakınlarıyla. Bir çatı altında olmak, birlikte uyanmak, artık hasret çekmemek yıllardır bekledikleri şeylerdi. Ama insan çok istediği şeye sahip olunca, ona her an ulaşılabilir olunca yavaş yavaş normalleşiyordu hayat. Evliliğin ilk zamanlarındaki hareketlilik monotonluğa bıraktı yerini. Eskisi gibi hafta sonları dolu dolu geçmiyordu artık. Evde kalmayı tercihe diyorlardı çoğu zaman.

Evliliklerinin ikinci yılında Mert terfi aldı ve sorumlulukları arttı. Aynı zamanlarda Leyla da iş değiştirmişti. Yani ikisinin de temposu yoğunlaşmıştı. Sorumluluklar, bitmeyen koşturmacalar… Birbirlerini ne kadar sevseler de birlikte vakit geçirmek onlar için pek kolay değildi artık. Tatil günlerini denk getirmekte bile zorlanıyorlardı. Bir tek akşamları kalmıştı kendilerine.

Zamanla akşamları da pek bir şey yapmaz oldular. Mert eve gelince çoğunlukla televizyon seyrediyordu uzanıp. Son zamanlarda bilgisayar oyununa da başlamıştı. Günün yorgunluğunu böyle atıyor, kafasını dağıtıyordu kendince.

Leyla ise ne kadar yorgun olsa da birlikte vakit geçirmek istiyordu akşamları. Yan yana oturmayı, kahve içmeyi, belki hiçbir şey yapmamayı… Ama birlikte olmayı.

Önceleri biricik eşini anlamaya çalıştı. Evet, çok yoruluyordu, bin bir çeşit insanla uğraşıyordu. Onca kalabalıktan eve gelince de tek başına kalmaya ihtiyaç duyuyordu. Yine de Leyla’nın bir yanı, “arada bir de bana zaman ayırsa, çok mu şey istiyorum” diyordu.

Derken bir gün, Leyla’nın içindeki o sızı dile gelmek zorunda kaldı. Susmak, anlayışlı olmak istemiyordu. Mert’e dönüp, biraz kırgın biraz da kızgın bir ses tonuyla:

“Biliyorum çok yoğunsun da biz biraz olsun beraber vakit geçiremez miyiz? Benimle geçen vakit sıkıcı mı gelmeye başladı sana?”

Mert, şaşırmıştı, bilindik bir cevap verebildi:

“Hayatım, biliyorsun ikimiz de çok yoğunuz. Mümkün olduğunca ben de vakit ayırmaya çalışıyorum.”

Leyla, sanki bu cevabı zaten bekliyormuş gibi iç çekti. Zaten daha farklı ne söyleyebilirdi ki? Fazla uzatmadan odadan çıktı.

İnsan yoğunlaştıkça en çok yakın çevresini yani ailesini ihmal ediyor. Nasıl olsa hep beraberiz, beni anlarlar diyerek idare edeceklerini düşünüyor.

Gerçekten de insanın hayatında en anlayışlı, en fedakâr, en özverili olan ailesi. Ancak bu anlayış, bu fedakârlık karşılıklı olunca güzel ve devamlı oluyor. Aynı evde yaşamak yetmiyor aile olmaya. Bireylerin birbirlerine değer verdiği, birbirini sevinciyle sevinip, üzüntüsüyle dertlendiği, ortak problemlere çözüm aradıkları, ortak amaçta birleştikleri yerdir aile. En kıymetlilerimiz de o ailenin içinde.

Ortak anlar… Ortak tüketimler… Ortak keyifler…

Arkadaşlarla yenen yemekler, oynanan maçlar, içilen kahveler çoğu zaman daha eğlenceli gelir insana. Evet, insanın farklı ortamlara, sosyalleşmeye ihtiyacı her zaman vardır. Ancak fark etmeden, asıl bağı kuvvetlendiren yeri boş bıraktığımızda işin rengi değişir. İnsan kendi sığınağını yavaş yavaş kaybetmeye başlar. Mutsuz yüzler, asık suratlar, laf sokmalarla savaş alanına döner.

Halbuki aile tüketimin yapılacağı en güzel yerdir. Aileyle birlikte yemek yemek, birlikte yürüyüşe çıkmak, vakit öldürmek bile aradaki bağı sessizce güçlenir. Büyük planlara gerek yoktur aslında. Bazen sadece aynı koltukta, aynı filmi izlemek bile yeterlidir. İnsanın ailesi kendini savunması gerekmeyen tek yerdir.

Güçlendiği ve güçlendirdiği…

Tek kalp olabildiği…