“Portakalı soydum,
Baş ucuma koydum,
Ben bir yalan uydurdum,
Duma duma dummmm…”
Sevilay küçük kızına bu tekerlemeyi söylerken bir anda duraksadı. Yalan uydurmakla ilgili bir şeyi çocuğuna neden ezberletiyordu ki! Çocuklar bunun gibi daha bir sürü saçma şey öğreniyorlardı. Üstelik kızı da “Pembe portakalı soydum…” şeklinde söylüyordu. Sevilay için tekerleme daha da saçma hale gelmişti.
Yavaşca döndü, elini kucağındaki kocaman topun etrafında gezdirdi. Bazı kısımlarda eline derin çatlaklar geliyordu. Komidinde duran kreme uzandı ve neredeyse yarım avuç krem aldı. Kremi topun en tepe bölgesine sürdü. Bir anda irkilince karnının içinde de hareketlenmeler başladı. “Günaydın küçük şey, seni görmemize çok az kaldı.” dedikten sonra yavaşça doğruldu. Artık ne tam oturabiliyor ne yatabiliyor ne de rahatlıkla ayağa kalkabiliyordu. Hamilelik bu sefer onu bayağı yormuştu.
Annesinin kalktığını gören küçük kız hemen mutfağa koştu. Sevilay gözlerini devirdi çünkü kızının istekleri artık onu sinir etmeye başlamıştı. Hayatının genelinde çocuklarına iyi şeyler yedirmeye, giydirmeye, okumaya, söylemeye çok dikkat ediyordu ama hamilelikle birlikte bazı yerlerde ipin ucunu kaçırmıştı. Hamileliğinin bir döneminde mide bulantısından pek dışarıya çıkamamıştı. Bu sebeple kızını da evden çıkaramadığı için üzülüyordu. Bu yüzden de normalde eve sokmadığı çikolatalar mutfak rafında yerini almıştı. Kızını bunlarla mutlu edeceği yanılgısına kapılmıştı. Küçük jestler yapıyordu. Sabah kalktığında yastığının altına koymalar, kahvaltı tabağının kenarına saklamalar… Oysa nasıl bir hata yaptığının farkında bile değildi.
Başta kontrol kendindeydi. Kızı çikolata istiyor, hayır dediğinde itiraz etmeden vazgeçebiliyordu. Şu sıralarsa yaptığı küçük jestler kontrol edilemez hale gelmişti. Hayır dendiğini duyan kızı kendini yerlere atıyor, çekmecedekileri fırlatıyordu. Sevilay’ı en üzen şey ise söyledikleriydi:
“Sen kötü bir annesin, keşke başkası annem olsa, sevmiyorum seni…”
İpin ucunu nerede kaçırmıştı? Çocuğunu düşünerek yaptığı jest şimdi bir hakka dönmüştü. Artık hayır demesi hiçbir işe yaramadığı gibi daha da büyük bir kaosa dönüşüyordu.
Başta gücünü kullanıp, istediği zaman kullanabildiği jesti şimdi geri alamadığı bir taviz haline gelmişti. Çünkü artık kontrol kızındaydı. Bu elbette sadece çikolata ile sınırlı kalmayacaktı. İstekler farklılaşacak ve annenin zayıf noktaları görüldükçe yeni tavizler de eklenecekti. Çocuklar neyi ne zaman isteyeceklerini çok iyi tespit ederlerdi.
Mutfakta annesinin gelmesini bekleyen küçük kız hazırlıklıydı. Hayır kelimesini duyunca hakkı olduğunu sandığı şeyi almak için çığlığı basacaktı. Sevilay bir yerden bunu kırması gerektiğini biliyordu. Akşamdan eşine abur cuburları alıp dükkâna götürmesini, bir daha da eve bir şey getirmemesini tembihledi. Çocuk yetiştirirken bir ailede en önemli şey eşler arasındaki tutarlı davranışlardı. Kızını çok seven baba da eşinin dediğini yaptı. Eli kolu çikolata ile dolu bir şekilde eve gelmedi.
Şu zor döneminde bir karar almak onu zorluyordu. Kızının davranışlarının giderek kötüleşmemesi için kontrolü tekrar eline alması gerektiğini biliyordu.
Kızı üst dolabı gösterdi. Sevilay yavaşça sandalyeye oturdu. Kızı da dikkatle onu izliyordu. Sabırsızlığı yüzünden okunan küçük kız annesine yaklaştı ve bir daha dolabı gösterdi. Sevilay “Çikolatalar artık yok.” dedi ve lafı uzatmadı. Çok netti, çikolataları verip tabi ki rahat edebilirdi. Çocuk yetiştirmek, çocuğunu gerçekten düşünmek onun her istediğini yapmak değildi. Bu durum birkaç gün tekrarlandı. Annesindeki kararlı duruşu gören kız da ısrarı bıraktı.
Çocuklarımız için düşündüğümüz basit jestler zamanla onlarda alışkanlığa gidebiliyordu. Sonrasında da ufak ufak tavizlere dönüşüyordu. Çocuklar da artık evdeki otoriteler olmaya başlıyordu. Neyse ki Sevilay durumu erken fark etmişti ve ipleri tekrar eline alabilmişti.
Bu olaydan önemli bir ders de çıkarmıştı. “Jestler fayda gözetilerek ve güzel sunulduğunda daha kıymetliydi.”
Sabah kalktığında kızına pembe portakalı kendisi söyledi. Tekerlemedeki olumsuz duruma takılmak yerine kızına yalanın ne kadar kötü bir şey olduğunu anlatarak başladı.
14 Responses
Çocuklara iyilik yapmak her istediklerini yapmak değilmiş…
Ne kadar tatlı ve anlamlı bir yazı olmuş. Keşke biz de fark edebilsek hatalarımızı…
Bazen çok sevdiğinden doğru davranışı yapmayı unutabiliyor insan. Oysa ne kadar zor olsa da basit bir davranış değişikliğinde saklı çözümü… 🙂
yeğenime aldığım keyif diye yedirdiklerim geldi aklıma. 🙁 artık çok geç büyüdüler. umarım geç olmadan fark edilir bir kişi daha olsa fayda sağlar. çok güzel bir yazı.
Bir psikolog olarak maalesef özellikle gözlemlediğim şeylerden biri, anne baba arasında alınamayan ortak kararlar. çocuk yetiştirmede özellikle eşler arasında alınan ortak kararlar o kadar mühim ki…. bu metin net ve açıklayıcı bir tabloyu gözler önüne seriyor. teşekkür ederizz.
Çocuk yetiştirmek bu zamanda herkesi zorluyor. Yol gösterici bir yazı olmuş.
Çocukların tavizle döndükleri minik zorbalar sandığımızdan daha korkutucu. Tamam elleri ufak acıtmıyor ama sesleri ile baya dayak atıyorlar 🥲 Şiddete hayır
Jestler fayda gözetilerek, güzel sunulduğunda daha kıymetliydi. 👍
Günün mottosu olmaya aday bir cümle
O çikolatayı yediğinde çok mutlu oluyor ya onun gözündeki gülücük için işte bazen tamam diyebiliyor anneler ama büyüdüğünde de niye hayır demedin bak kilo aldım senin yüzünden diyebilen de yine aynı gözlerinin içi gülen o masum çocuklarımız değil mi?
Benzer şeyler yaşamayan var mı? 🙂
Jestler tavizlere dönüşmeden fark edebilmek ne güzel olur
Çocuklarımız bizim icin çok değerli ve onlar bize emanetler. Nasıl şekil verirsek o ileride karşımıza çıkacak. Onlara karşı göstereceğimiz davranış şeklimiz net olmalı. Net olmadığımız her yerde bizi denemeye çalışıp isteklerini yaptırmaya çalışacaklar. Buralarda da insanın sert olmaya değil sabra ihtiyacı var.
Belki de bugün bizi daha iyi bir biz yapan şey; zamanında aldığımız ”hayır” cevaplarıdır 🙂
İnsan çocuk yetiştirirken kendi de yetişiyormuş aslında… şarkı bile olsa içinde yalan olunca onu öğreniyormuş çocuk…
Kıyamayıp o an küçük isteklerini yerine getirebiliyoruz. Çocuk büyüdükçe istekler de büyüyor. Bu sefer yapmayınca kötü anne baba oluyoruz. Ölçüyü baştan koymak gerekebiliyor… 🙂